la bottega del calciofilo

Parole di calcio di Emanuele Giulianelli (@EmaGiulianelli)

Archivio per la categoria “Stromberg non è un comodino”

Levon Pachajyan e lo Shirak campione d’Armenia

pachajyanNato nel 1983, quando Yerevan era ancora la capitale della Repubblica Socialista Sovietica Armena, Levon Pachajyan è un centrocampista di qualità dello Shirak Football Club.
Lo Shirak è la squadra di Gyumri, città di quasi 150.000 abitanti, 120 km a nord di Yerevan. E’ la seconda città dell’Armenia, conosciuta come Alessandropoli da quando, nel 1837, lo zar Nicola I le impose questo nome in onore della conversione al cristianesimo ortodosso di sua moglie Carlotta di Prussia, che si fece battezzare, appunto, come Alexandra.
A pochi chilometri da Gyumri c’è la Turchia. E c’è l’Ararat, il monte che il popolo armeno considera il proprio simbolo, appunto in territorio turco.
Levon non ha mai giocato in Turchia, ma ha girato lo stesso il mondo. Dopo gli esordi in una delle squadre della capitale, il Pyunik Yerevan, e quattro anni di militanza, nel 2008 si trasferisce in Svezia al GAIS Göteborg nel massimo campionato svedese. L’anno successivo va in prestito al Frerikstad FK, nella Tippeligaen, la Serie A norvegese.
Dopo i due anni in Scandinavia, nell’estate 2009 Pachajyan fa di nuovo le valigie e si trasferisce al Sanat Naft, la squadra di Abadan in Iran. Punto di forza della nazionale armena, dopo tre stagioni nel Golfo Persico, Levon ritorna in patria, allo Shirak appunto, con il quale si laurea campione d’Armenia nella stagione appena conclusa.
E’ stato il quarto campionato vinto dalla squadra di Gyumri, dopo quelli del 1992, del 1994 e del 1999: un titolo atteso da tredici anni e conquistato con 88 punti in classifica, 9 in più del Mika.

Potete leggere l’intervista che ho realizzato con Levon Pachajyan per “Stromberg non è un comodino” cliccando sul link.
ESCLUSIVA Levon Pachajyan, campione d’Armenia con lo Shirak

 

Annunci

I dodici gol al San Mames

121
Sarà perché un tempo, sul terreno dove ora sorge, c’era una chiesa. O forse per l’aria di sacralità che vi si respira. Di fatto, lo stadio di Bilbao, il San Mames, è conosciuto da tutti come La Catedral (La Cattedrale). Il rito blasfemo del pallone si è compiuto su questo prato verde, in terra basca, dal 1913, quando il mitico Rafael “Pichichi” Moreno, che ha dato il nome al titolo di capocannoniere spagnolo, lo ha consacrato al dio del calcio realizzandovi, per primo, una rete.

Diego Armando Maradona, figura sacra della confessione pallonara, ne ha parlato come dello stadio più bello. Forse più del suo San Paolo, in una particolare lotta tra santi che hanno visto danzare la palla tra i piedi del grande numero dieci. Luis Fernandez, compagno di Platini nella Francia degli anni Ottanta, ha dichiarato che “Bilbao senza il San Mames sarebbe come Parigi senza la Torre Eiffel”.
Ebbene, consiglieremmo ai parigini di tenere sotto controllo la loro amata torre perché, da un momento all’altro potrebbero non vederla più. Perché?

Perché La Catedral, il San Mames, sta per essere demolito per far posto a un impianto più moderno. Noi di “Stromberg non è un comodino” ci chiediamo quanto sia giusto che, nel nome del business, si mettano da parte i valori propri del calcio. Uno dei quali è la memoria. E la sacralità dei suoi luoghi. E per eternare la memoria del San Mames, vi raccontiamo una storia: quella della più larga vittoria della storia del campionato spagnolo (quello che oggi chiamiamo Liga), datata 8 febbraio 1931.

Il racconto continua su “Stromberg non è un comodino

Footbopolis: il calcio ai tempi di Ahmadinejad

logoiranE’ vero che il calcio è un comune denominatore di tutti i popoli e di  tutti i Paesi. E’ vero, non è un luogo comune, che il pallone rotola per le strade di Londra come per quelle polverose di Kabul; che le dittature possono fermare la stampa, la libertà di parola e di espressione, ma non potranno mai riuscire a evitare che quattro ragazzini con le maglie di giocatori occidentali mezze strappate o di pessima fattura si trovino sotto casa, anche tra le macerie, per prendere a calci una palla e sognare un mondo diverso. Migliore.

Anche in Iran si gioca a pallone.

Per “Stromberg non è un comodino” ho contattato Engin Firat, allenatore di nazionalità turco-tedesca, che ha girato molti campionati lavorando in Turchia, in Germania, in Corea del Sud e, appunto, in Iran.

Ho parlato con lui del calcio in quel Paese per noi così lontano e, nonostante le notizie su Ahmadinejad, così poco conosciuto.

Potete leggere l’articolo completo cliccando su “Stromberg non è un comodino”.

UK Flag

English version click here.

Davide Van De Sfroos: lo Sturm und Drang del calcio

Davide Van De Sfroos, Davide Bernasconi, lagheé, Lago di Como, Como, comasco, Yanez, Sanremo

Davide Van De Sfroos

Da giorni stavo pensando di proporvi questo vecchio pezzo pubblicato su “Stromberg non è un comodino”.
Un’intervista esclusiva a un grande personaggio come Davide Van De Sfroos, tra il calcio, la poesia e la musica. Spero vi piaccia.

Questa non è un’intervista. Questo è lo spirito di “Stromberg non è un comodino”. La sua essenza. Delirante, forse, ma viva.

Su quel ramo del Lago di Como… inizio scontato, ma d’obbligo per un pezzo del genere.
Si parla di calcio, sì. Ma non solo. E, comunque, se ne parla nello stile tipico di “Stromberg non è un comodino”. Il gioco che amiamo, con i suoi brividi e i suoi eroi, con le sue gioie e le depressioni che ci causa quando la nostra squadra perde, lo mescoliamo con un elemento che gli è, apparentemente estraneo, la musica.

E ci aggiungiamo un pizzico del sale che, per noi, gli dà sapore, anche in tempi di professionismo esasperato, di atletismo, di dittatura delle televisioni: la poesia.
Chi legge i nostri articoli sa che tipo di visione abbiamo del calcio, che aspetto cerchiamo di mettere in luce e su cosa puntiamo per essere ancora così morbosamente attaccati a quel pallone che rotola su un prato verde e alle sue storie, spesso nascoste o dimenticate. Il romanticismo, la poesia appunto.

Torniamo al Lago di Como e chiariamo perché sia così scontato l’incipit di questo articolo: a chiacchierare amabilmente con noi di calcio romantico (sarà la parola più usata in queste righe, insieme con poesia, fatevene una ragione!) un personaggio che da quelle parti ha le sue radici, un vero cantore del Lario al punto che usa il dialetto delle sue parti, il laghee appunto, per cantare le sue storie, le vicende di personaggi che hanno vissuto o vivono quei luoghi, nella realtà o nella fantasia: Davide Bernasconi, meglio conosciuto come Davide Van De Sfroos.

Perché proprio lui, in una rubrica come la nostra? Per due semplici motivi: in primis perché è un personaggio che ci affascina moltissimo, che vive il calcio con lo spirito che noi amiamo, che ne sa cogliere gli aspetti che noi mettiamo sempre in evidenza; e, in secondo luogo, perché ci dà l’occasione di parlare delle vicende del Como in serie A degli anni settanta e ottanta. Oltretutto molti ricorderanno che Davide, durante il campionato 2002-03, ha fatto l’inviato alle partite del Como per la trasmissione televisiva “Quelli che il calcio”. Insomma, non è poi così lontano dal nostro mondo. Anzi, se avrete la pazienza di andare avanti nell’articolo, scoprirete che c’è dentro fino al collo. Dai piedi, logicamente.
L’articolo completo lo trovate qui

Pasculli: intervista esclusiva

pasculli-pedro-pabloC’era da aspettarselo. Dopo il successo strepitoso del pezzo su Pedro Pablo Pasculli, il suo gol al Messico e la Serie B con il Lecce ecco l’intervista all’indimenticato bomber campione del mondo.

Una vera chicca per calciofili, pubblicata su “Stromberg non è un comodino”, la rubrica che curo per Tuttocalciatori.net.

Ecco il link all’intervista:
ESCLUSIVA Pasculli: “Io e Barbas abbiamo lasciato il segno nella storia del Lecce”

 

1938: derby in finale di Coppa Italia

1938: la Juventus riceve la sua prima Coppa Italia

1938: la Juventus riceve la sua prima Coppa Italia

Maggio 1938: da un paio di mesi Adolf Hitler ha mostrato i muscoli annettendosi l’Austria, mentre il calcio si prepara alla Coppa del Mondo che si disputerà a giugno in Francia.
L’Ambrosiana (autarchico nome dell’Inter) di Annibale Frossi, di Giuseppe Meazza, di Ferraris I e II, si è laureata campione d’Italia il 24 aprile, superando, nell’ordine, la Juventus, il Milan, il Genova 1983 (Genoa) e il Bologna dal quale ci si sarebbe aspettato un risultato migliore. Campionato incerto fino all’ultimo, visto che le prime sette squadre lo hanno terminato racchiuse in soli cinque punti: Ambrosiana 41, Roma e Triestina 36.

L’ultimo atto della stagione calcistica italiana, prima che i nazionali si ritrovino con il commissario tecnico Vittorio Pozzo per la spedizione francese (che sarà vittoriosa) è la doppia finale di Coppa Italia che vede di fronte la Juventus e il Torino, per un derby della Mole che vale molto di più della supremazia cittadina. I bianconeri sono arrivati alla sfida decisiva eliminando, nell’ordine, l’Aquila, l’Alessandria, l’Atalanta, con un sonoro 6-0, e l’Ambrosiana in una tiratissima semifinale con il punteggio di 2-0. I granata, invece, hanno superato lo Spezia, il S.I.A.I. di Sesto Calende ai tempi supplementari, il Brescia nei quarti e il Milan.

L’articolo continua su “Stromberg non è un comodino”: LINK

Ps non è stato l’unico derby in finale di Coppa Italia (vedi Milan-Inter del 1977) ma il primo.

Como e il comodino

Stefano Borgonovo

Stefano Borgonovo

Su “Stromberg non è un comodino” ho pubblicato un pezzo sull’epopea del Como in Serie A tra la metà e la fine degli anni ottanta.

Nomi che evocano un calcio d’altri tempi, personaggi come Stefano Borgonovo e Dan Corneliusson che hanno portato il grande calcio in riva al Lario.
Su quale ramo del lago? Non quello dei Promessi Sposi. L’altro.

Potete leggere l’articolo qui:
Il Como in Serie A, una storia in riva al lago

Thomas Berthold e il Verona

Berthold alla presentazione con la maglia del Verona

Thomas Berthold alla presentazione con la maglia del Verona

Un po’ di quel sapore anni ’80 che tanto piace a noi calciofili.
Thomas Berthold, terzino tedesco (dell’Ovest) cresciuto con la maglia rossonera dell’Eintracht Francoforte mi ha rilasciato un’intervista nella quale racconta i suoi due anni trascorsi a Verona con la maglia dell’Hellas, prima di passare alla Roma, tra il 1987 e il 1989.
L’articolo completo potete trovarlo nella mia rubrica “Stromberg non è un comodino” su Tuttocalciatori.net:
ESCLUSIVA: Thomas Berthold e gli anni a Verona

Per la cronaca, e per calciofilia, il tabellino del Verona-Juventus del quale parla Berthold nell’intervista:
VERONA – JUVENTUS 2-1 (1-0)
Verona, Stadio Marc’Antonio Bentegodi, 04.10.1987 – 4ª Giornata di Campionato
RETI: 38’ Elkjaer rig. (V); 48’ Elkjaer (V); 67’ Brio (J)
VERONA: Giuliani, Volpati, Volpecina; Berthold, Fontolan, Soldà; Iachini, Galia, Pacione; De Gennaro, Elkjaer (89’ Terraciano) – All. Bagnoli
JUVENTUS: Tacconi, Favero, Cabrini; Bonini, Brio, Tricella; Mauro (62’ Alessio), Magrin (82’ Vignola), Rush; De Agostini, Laudrup – All. Marchesi
ARBITRO: Bergamo di Livorno

Ed ecco il servizio di “Novantesimo minuto”: al minuto 0’33”l’assist di Thomas per il gol di Elkjaer:

‹‹ԱՐԱՐԱՏ›› ԵՐԵՎԱՆԻ ԿՐԿՆԱԿԻ ՀԱՂԹԱՆԱԿԸ (Ararat Yerevan: the historic double of 1973)

ararat73-300x192

Thanks to Christine Goroyan for translated the original article from Italian on Tuttocalciatori.net (LINK)

‹‹Արարատ›› Երևան հայկական ֆուտբոլային թիմի պատմական հաղթանակը Սովետական Միության առաջնությունում և ազգային գավաթում:

1973 թվական: Աշխարհը դեռևս բաժանված է երկու հակադիր բլոկերի: Երկաթյա վարագույրի ետևում` եվրոպական արևելքում, Սովետական Միությունն է` վիթխարի կազմավորում, որի դրոշի ներքո միավորված են 15 հանրապետություն` Սովետական Սոցիալիստական Հանրապետություններ անվանումով… երկրներ, որոնք Բեռլինի պատի անկումից և Վարշավայի պակտի լուծարումից հետո այսօր արդեն անկախ են (Ռուսաստանը, Ուկրաինան, Վրաստանը, Հայաստանը, և այլն): Հենց Հայաստանում է տեղի ունեցել պատմական իրադարձությունը, որի մասին պատրաստվում ենք խոսել: Փառահեղ անցյալ ունեցած այս ազգը գտնվում է նախկին ԽՍՀՄ հարավում` կովկասում: Սովետական Միության տարիներին ֆուտբոլային մեծ առաջնություն կար, որի ներքո հավաքվում էին ֆեդերալ հանրապետությունների լավագույն թիմերը:
Տիտղոսի նվաճման հարցում ‹‹տերերը›› միշտ եղել են ռուսական թիմերը, մասնավորապես մոսկովյան թիմերը, քանի որ Կոմունիստական կուսակցությունը ֆուտբոլին հատկացված ռեսուրսները կենտրոնացնում էր մայրաքաղաքի թիմերի վրա` հեղինակության և անվան նկատառումներից ելնելով:
1935թ. սկսած`(ԽՍՀՄ առաջին ֆուտբոլային առաջնության անցկացման տարին) մինչև 1960թ. ոսկե գավաթի համար պայքարում էին միայն Մոսկվայի թիմերը: Այս գերիշխանության վերջը տրվում է 1961թ. ‹‹Դինամո›› Կիևի` ուկրաինական թիմի հաղթանակով: Մինչև 1973թ. միակ ոչ ռուսական թիմերը, որոնք արժանանում են չեմպիոնի կոչման (բացի ‹‹Դինամո›› Կիևից, որը ևս հինգ անգամ հաղթում է), վրացական Թբիլիսին է և մեկ այլ ուկրաինական թիմ` Զարյա Վորոշիլովգրադը:armenia-ararat1973
Հետևաբար, եթե հաշվի չառնենք ‹‹Դինամո›› Թբիլիսիի հաղթանակը, միանգամից կերևա, որ միակ ֆուտբոլային դպրոցը, որը ի վիճակի է ‹‹գլուխ դնել›› ռուսականի` գերիշխողի հետ, ուկրաինական դպրոցն է: Եվ սա շատ լավ կազմակերպված խաղի շնորհիվ է` մի թիմի ֆուտբոլ, որը մի մեծ հանրապետության կազմավորումներից է եկել, հանրապետություն, որը համարվում է Եվրոպայի հացատունը, խաղ, որը գիտականորեն շատ քիչ է ուսումնասիրվել: Համերաշխ խաղի ուսումնասիրությունը այնուհետև բարձրագույն մակարդակի է հասցվում Վալերի Լոբանովսկիի կողմից, ով գալիս է կառուցելու սովետական ազգային թիմ, որում 11 խաղացողներից 10-ը ‹‹Դինամո›› Կիևից էին: Բայց սա արդեն ուրիշ պատմություն է:
Վերադառնանք 70-ական թվականներին:
Նիկիտա Սիմոնյանը 47-ամյա հայկական ծագմամբ մարզիչ է` ծնունդով Արմավիրից, ով որպես ֆուտբոլիստ ստացել է ոսկե մեդալ 1956թ. Սովետական Միության շապիկով: Երկու անգամ հաղթել է սովետական հիմնական առաջնությունում` որպես ‹‹Սպարտակ›› Մոսկվայի մարզիչ, որի հետ նա նվաճել է նաև չորս սովետական Գավաթ: 1973 թվականին Նիկիտան վերադառնում է հայրենիք, որպեսզի առաջնորդի ‹‹Արարատ›› Երևանը` հայկական մայրաքաղաքի թիմը: Մինչ Ռուսաստանը և Ուկրաինան ավելի շատ թիմեր ունեն առաջնությանը ներկայացնելու, Հայաստանը և Վրաստանը միայն մեկական թիմեր ունեն, որոնք անխուսափելիորեն վերածվում են ազգային թիմերի` թիմ, որը հավաքագրում է մի ամբողջ բնակչության կրքերը և կենացները ընդդեմ սովետական ֆուտբոլի մեծերի:

Աշխատանքը, որ կատարում է Նիկիտան, հեշտ չէ. նա պետք է փոխի իր թիմի տիպիկ հայկական ֆուտբոլային մտածելակերպը, որպեսզի նրան հաղթանակած դուրս բերի: Սովետական հարավի խաղացողները, մասնավորապես հայերն ու վրացիները, տեխնիկային նվիրված են, քիչ ատլետիկ են և կազմվածքով շատ ճկուն չեն և հակված են միայնակ խաղին, ավելի շատ անձնական նախաձեռնություն իրականացնելու, քան կազմակերպված գործողությունների: Հայկական ծագմամբ ամենահայտնի խաղացողներից մեկը, որը նաև մեր առաջնությունում է խաղացել, Ալեն Պողոսյանն է: Նիկիտան գիտի, որ հաղթելու համար պետք է լինի թիմ, ոչ թե մենակատար, և աշխատում է, որպեսզի իր խաղացողների ուղեղի մեջ կաթեցնի այնպիսի հասկացություններ, ինչպիսիք են թիմային խաղ, տակտիկա, կազմակերպվածություն, որը հատուկ է ուկրաինական թիմերին: Եվ Սիմոնյանի աշխատանքը իր պտուղներն է տալիս:
Բոլոր կանխատեսումներին հակառակ ‹‹Արարատ›› Երևանը ետևում է թողնում սովետական ֆուտբոլի մեծերին և սովետական տիտղոսն է նվաճում 39 միավորով` ‹‹Դինամո›› Կիևից և ‹‹Դինամո›› Մոսկվայից առաջ ընկնելով:

ararat73

Սա ազգի հաղթանակ է` հայերի հաղթանակը: Բայց իրական պայքարը Սիմոնյանի տղաների կողմից` պայքար, որը ամենաշատը ներգրավեց հայ բնակչությանը, տեղի ունեցավ նույն տարվա հոկտեմբերի տասին Մոսկվայում` Լենինի անվան մարզադաշտում, ԽՍՀՄ Գավաթի համար: Մրցակից թիմը` նույն թիմը, որը ամբողջ տարվա ընթացքում մրցակցել է ‹‹Արարատի›› հետ տիտղոսի համար,‹‹Դինամո›› Կիևն է, որի մարզիչն է Ալեքսանդր Սեվիդովը: Հայերի համար սա շատ զգայական պայքար է, մի ամբողջ ազգի ցանկություն հասնել պատմական կրկնակի հաղթանակին` առաջնություն-գավաթ, և ընդհանրապես գերազանցել ռուսական և ուկրաինական ֆուտբոլը: Այ

ս խաղի մեջ մեծ ազգային ոգի է ներդրված: Խաղի վերջից երկու րոպե առաջ, այնուամենայնիվ, Դինամոն սպանում է փառքի հայկական հույսերը` առաջ ընկնելով 1-0 հաշվով: Ջախջախումը անխուսափելի է թվում, բայց մեկ րոպե անց Լևոն Իշտոյանը մտնում է տուգանային հրապարակ և հավասարեցնում է հաշիվը: Լրացուցիչ ժամանակում նույն Իշտոյանը խփում է հաղթական գոլը, որը էքստազի մեջ է գցում 15.000 հայ երկրպագուներին, որոնք ներկա էին Մոսկվայում: Պատմական հաղթանակ:

Ամբողջ Հայաստանը ցնծության մեջ է, մեկ երեկոյի ընթացքում ազգը նորից միավորվում է, և թույլ է տրվում Հանրապետության հրապարակում` Լենինի արձանի ետևում, պատկերել Իշտոյանի շապիկի համար ութը: Ինձ համար այս պատմությունը փոքրիկ գիրք է այս հաղթանակած թիմի մասին` ձեռք բերված Երևանի փոքր կրպակում փոքր գումարով: Դա մի ճանապարհորդություն է, որ իսկապես փորձ է եղել: Անմոռանալի հիշողություն: Այս պատմությունը ինձ համար հայ ժողովրդին հարգանքի տուրք մատուցելու ձև է այդ ժողովրդի ապրած ցեղասպանության 97-րդ տարելիցին:
Անմոռանալի հիշողություն:

@EmaGiulianelli

1994: Pontedera-Italie 2-1

pontedera-2
En avril 1994, le club de Pontedera, entraîné par Francesco D’Arrigo, a battu l’Italie de Sacchi lors d’un match de préparation avant la Coupe du Monde 1994 aux USA.

Il manque deux mois et demi avant l’entrée en compétition de l’Italie à la Coupe du Monde 1994. Le premier match se déroulera le 18 juin au Giants Stadium de New York, contre l’Irlande de Jack Charlton. Arrigo Sacchi, sélectionneur italien, organise un stage à Coverciano début avril, pour passer en revue son effectif avant de faire sa liste des joueurs convoqués pour la compétition. Lors du dernier jour de ce stage, Sacchi a organisé un match amical contre une petite équipe toscane : Pontedera. Le club évolue en Série C2 et joue un football primaire avec de longs ballons des défenseurs aux attaquants, une mise en bouche avant d’affronter la Norvège en phase de groupes aux USA.

Pontedera n’est qu’un sparring-partner pour une dernière mise en jambe et régler les derniers détails tactiques. Ce match doit être une simple formalité, entre des amateurs et les meilleurs joueurs italiens du moment. La composition de l’Italie est la suivante : Marchegiani, Panucci, Maldini, Albertini, Costacurta, Baresi, Donadoni, Conte, Signori, R. Baggio, Stroppa. Cette équipe est à peu de choses près l’équipe des titulaires.

Daniele Allori a joué ce match. Il était défenseur dans l’équipe de Pontedera et se souvient de ce match comme s’il s’était déroulé hier : « On jouait avec une défense à 4, un milieu en diamant et deux attaquants. Je me souviens que l’entraîneur m’avait dit que si Baggio échappait au milieu de terrain, c’était à moi de le marquer. J’ai répondu par un rire, et tous mes coéquipiers également. Baggio était d’un tout autre calibre que les joueurs que j’avais l’habitude de marquer en Série C2. »

Le match commence dans la stupeur générale : Pontedera marque deux buts rapidement. Daniele Allori explique qu’il a constaté que les joueurs de la sélection nationale ont commencé le match en prenant le petit club toscan à la légère, mais quand ils se sont rendus compte de leur erreur, ils ont commencé à élever leur niveau de jeu. Allori se souvient que Baresi enchainait les interventions défensives à la limite de la régularité. En deuxième période, mené de deux buts, Sacchi a fait rentrer Casiraghi et Massaro pour refaire son retard. Allori raconte la suite : « les deux étaient énervés et endiablés. Sur un corner, Casiraghi m’a mis un coup de poing et j’ai fini dans le but ! Ils voulaient égaliser par tous les moyens. Massaro a marqué un premier but, puis a tiré sur la barre, le ballon a rebondi devant la ligne et les joueurs italiens réclamaient de façon insistante à l’arbitre, Pierluigi Collina, de valider le but. Ce qu’il n’a pas fait. » L’Italie accélère encore et se doit d’égaliser pour ne pas être ridiculisée par une équipe amateur. Allori poursuit : « L’accord prévoyait de jouer deux mi-temps de quarante minutes. Quand on a atteint la 40ème minute de la seconde mi-temps, Collina n’a pas sifflé la fin du match et il a rajouté dix minutes de plus. Dans les tribunes, il y avait beaucoup de tifosi de la Fiorentina qui hurlaient et demandaient à l’arbitre d’arrêter cette mascarade, car ils supportaient notre petite équipe toscane. Malgré tout cela, l’Italie n’a jamais égalisé et nous avons gagné 2-1. Pontedera a battu l’Italie 2-1. Rendez-vous compte. »

Le lendemain, la Gazzetta dello Sport titre sur sa Une « A la Coupe du Monde avec Pontedera (ndlr : plutôt que l’Italie) » et à l’intérieur « une leçon de la part des amateurs. » Car cette victoire n’a pas été obtenue avec beaucoup de chance mais grâce à une organisation tactique parfaite, et aussi, grâce à une génération douée. Daniele Allori explique que Pontedera était largement au-dessus des autres équipes de la Série C2 et qu’elle était un véritable rouleau compresseur. L’entraîneur de l’époque, Francesco D’Arrigo, était, selon son ancien joueur, en avance sur son temps de vingt ans, dans ses méthodes et dans le jeu déployé.

Suite à cette victoire, les joueurs de Pontedera connaissent leur quart d’heure de gloire. Ils sont invités dans la célèbre émission de foot Domenica Sportiva et sont accueillis dans leur ville comme des héros. A l’inverse des joueurs italiens, très critiqués par la presse et par les tifosi. A la fin du match, se souvient Allori, seul Giuseppe Signori viendra féliciter les joueurs de Pontedera, tous les autres entrent dans une colère noire. Interviewé à la télévision à la fin du match, Arrigo Sacchi explique que c’est le moment le plus difficile de sa carrière. Et puis, tout s’est (presque) bien terminé. L’Italie a fait une belle Coupe du Monde, s’inclinant en finale aux tirs aux buts contre le Brésil. Et plus personne n’a entendu parler de Pontedera.

(articolo apparso su Tuttocalciatori.net per “Stromberg non è un comodino” LINK)

(tradotto in francese da Johann Crochet su Flashfoot.fr LINK)

Navigazione articolo